Бодлын талбар

Өнөөдөр би эрхэм хүндэт уншигчиддаа хандан хөндүүр агаад хүндхэн нэг сэдвийг хөндөх гэсэн юм. Ямартай ч өнөөдөр биш юм гэхэд маргааш энэ талаар дурдах л байсан учир нэг өдрийн өмнө ч гэсэн хүмүүст нэгийг бодогдуулъя гэж бодлоо.

Энэ бол өнөө үед эрээ цээрээ алдчихаад байгаа шүд авахуулахаас ч олон болсон үр хөндүүлэх явдал. Эмэгтэйчүүдийн нэ гэмч ярьж байсан. Гол орлогоо энэ үйлчилгээнээс олдог гэж. Ил ярьж байгаа нь л энэ. Цаана нь зөвшөөрөлтэй зөвшөөрөлгүй янз бүрийн эмнэлгүүд хар мянгаараа бий.

Хулгай хийх боломж л хулгайчийг төрүүлдэг гэсэн үг байдаг. Гэхдээ би үүгээр эмнэлгүүд олширсон учраас дагаад үр хөндүүлэх явдал ихсэж байна гэх гэсэнгүй. Харин цаад эмч нар чинь одоогийн залуучуудыг их задгай явдалтай болсон, охид эмэгтэйчүүд үр хөндүүлэх нь ихэссэн байна гэдгийг олж харчихаад эмнэлэг байгуулаад байна.

Магадгүй үүнийг уншиж байгаа та бүхний ойр орчимд амьдралынхаа туршид үр хөндүүлж байгаагүй эмэгтэй, найз охин нь хүсээгүй ч жирэмсэн болчихсон залуу бараг байхгүй байх. Бүр архины гайгаар хүүхэд олчихсон, хүүхэд хийчихсэн хүн ч бий.

Судалгааны үр дүнгээс нэг ийм зүйл харагддаг. Үр хөндүүлэх болсон дийлэнх шалтгаан нь  өөрөө хүүхэд, бас хүсээгүй, бэлэн биш байгаа явдал. Саалиа бэлдэхээр саваа бэлд гэдэг дээ. Хүүхэд бол дэлгүүрийн лангуунаас худалдаж авчихаад гэрийнхээ буйдан дээр байлгаж, хааяа нэг зурагт үзэхдээ тэвэрдэг хүүхэлдэй биш. Түүнд байнгын хайр халамж, анхаарал, арчилгаа хэрэгтэй. Үүнийг нь нэгэнт өгч чадахгүй л юм бол бэлгэвч гэдэг зүйлээ хэрэглэ. Эсвэл тэвч.

Үнэхээр унтаж хэвтмээр байгаа юм бол зуун төгрөгөөр тэр бэлгэвчийг авчих л даа. Дараа нь зуун мянгын талаар тээсэн хүүхдээ авахуулснаас дээр шд. Зургаан мянгын  хятад эм ууж биеэ хордуулснаас ч бүр дээр.

Цаана чинь хүсээд хүсээд хүүхэдтэй болж чадахгүй насаараа шаналж яваа эмэгтэй зөндөө байна. Залуу насандаа алдсан ч уян сэтгэлдээ дийлдэж амийг нь таслалгүй тээж төрүүлээд насны эцэст баярлаж яваа эмэгтэй ч байна. /2009.03/

Хүний хамгийн аюултай дайсан бол хамгийн сайн найз нь байдаг гэсэн үг байдаг. Туйлын үнэн биш ч туйлын худал бас биш. Яагаад гэвэл найз заримдаа намайг өөрөөс минь илүү мэддэг. Тэр намайг яавал уурлаж, яахаар баярладагийг мэднэ. Тэр намайг юу идэх дуртайг, ямар хувцсанд дуртайг, миний хамгийн хайртай хүн хэн болох, тэр бүү хэл миний хэн хэнийг гомдоож байсныг ч мэднэ.
Тиймдээ ч тэр хүсэх юм бол намайг гомдооход амархан. Бас намайг хамгийн аз жаргалтай хүн болгох ч амархан. Үл ялигхан хэтрүүлэх юм бол би чинь найзынхаа тоглоом нь шүү дээ...
Тэр дургүйгээ хүрэх юм бол намайг магад хог дээр гаргана. Тэр надад огт зохихгүй байгаа даашинзыг үнэхээр гоё харагдаж байна гэж хэлээд авахуулж ч чадна. Сайхан найз залууг минь өөр хүүхэнтэй явж байна лээ гэж цуураад салгаж ч чадна. Тэр үнэхээр аюултай...

Хосын хайртай учирч үзээгүй надад гомдол цөхрөлийн хамгийн аймар нь найздаа гомдох гомдол. Хамгийн аймар хууралт бол найзын хууралт.
Итгэж явсан найз чинь урмыг чинь тас хугалж байна гээд бод доо... Чи хүртэл ингэж байхад би хэндээ итгэх юм бэ л гэмээр санагдана.

Хэдийгээр үүнтэй хэн ч эвлэрдэггүй боловч хоёр найзын нэг нь нөгөөгийнхөө ялимгүй боол нь байдаг.
/Бодит зүйл дээр үндэслэж бичээгүй болно./

Би боддог байсан юм. Хэрвээ хэн нэгэнд хайртай дуртай болох юм бол араас нь өөрөө л лав түрүүлж гүйхгүй гэж. Бас хэн нэгэнтэй учраад, бие биендээ хайртай болоод, амьдран суух дээрээ тулсан чинь манай бас түүний гэрийнхэн дургүйцвэл шууд л болино гэж боддог байлаа. Яагаад гэвэл гэрийнхэн маань бидний төлөө бидэнд дандаа л зөвийг хэлж байдаг гэж бодсон.

За тэгээд л ямар нэгэн шалтгаанаар үерхэж байсан хүнээсээ сална ш дээ. Харин хожим яасан ч байсан эргэж нийлэхгүй гэж боддог байсан. Хэрвээ эргээд гуйгаад ирэх юм бол би бөөлжсөн бөөлжсөн эргэж долоох дургүй гэж хэлнэ гэж боддог байсан.

Тэгсэн чинь амьдрал шал ондоо юмаа. Ингэж чаддаггүй юм шиг байна. Хэн нэгэнд хайртай болчихоод ямар ч алхам хийлгүйгээр хэн нэгэнд алддаг, гэрийнхэн дургүйцсэний төлөө салдаг, салсныхаа дараа үхтлээ санасан хэрнээ эргээд ирэхэд нь уучлахгүй байна гэж байдаггүй юм шиг байна. Хайранд амлалт өгч болдоггүй гэж үнэн үг юмаа. 

Би заримдаа ингэж боддог юм. Үхэж үзэх юмсан. Гэхдээ бүр мөсөн биш л дээ. Түрхэн зуур. Тэгээд намайг үхчихлээ гэдгийг дуулаад хэн хэн уйлж, эсвэл хэн хэн баярлахыг харах юмсан гэж боддог юм. Шарил дээр минь хэн ирээд юу гэж хэлэх бол гэж... Тэрхүү дүр зургийг харахын тулд, бас тиймэрхүү үгсийг нь сонсохын тулд түр зуур үхэж үзэх юмсан.

Харин яг жинхэнээсээ үхэх болсон чинь утсан чинээ улаан амь минь тасарч өгөхгүй их тэмцэх байх аа. Би их олон сайхан зүйлийг үзэх ёстой. Тэрийгээ үзээгүй байна, үзэж байж л үхнэ гээд л... Тэмцэх л байх даа...

Би бодлоо л доо. Нэг хүнд хайртай болчихож. Тэгсэн тэр маань их ядруухан амьдралтай. Би тэгсэн ч гэсэн тэрэндээ хайртай юм болохоор өөрийн гэрээ орхиод тэднийд очин хамт амьдарна. Гадаа цас шуураад гэрт хүйтэн, харин бид хоёр хайрандаа дулаахан байж чадах болов уу? Өглөө босоод гал түлж, өдөр усанд явж, өлмөн зэлмэн хонож чадах болов уу? Хүн ер нь чаддаг юм болов уу? Би ч хайранд амлалт өгч болохгүй гэж боддог болохоор өөрийгөө ингэж байж чадах эсэхийг мэдэхгүй л байна. Бодит байдал биш бодол төдий зүйл ч гэсэн яг ийм зүйл амьдрал дээр ийм зүйл өчнөөн л байдаг байх. Бас үүний эсрэгээр хайргүй юм байж баян хөгшинтэй суусан тохиолдол ч их бий. Амьдрал чинь юм юмаар дүүрэн шүү дээ....

Өмнө нь ном уншъя гэж нээх их боддоггүй байлаа. Хүсвэл одоо гараал нэг ном олоод авчихна гэж боддог байлаа. Тэгсэн чинь ингэж бодоод даруй 2 жил болчихжээ. Одоо болтол дуустал нь уншсан ном үгүй л явна. Өмнө нь нэг ном унших гэж үзсээн. Жил гаруй уншиж байж, сүүлд нь буруу ном уншиж байснаа мэдээд талыг нь уншаад л больчихсон. Одоо харин яг нэг иймэрхүү ном уншмаар байна... Өмнө нь тэр бүр хүмүүст уншигдаж байгаагүй. Тиймдээ ч хуучраагүй. Уншихад урамтай, шинэ содон мэдээллээр дүүрэн. Бүхий л зүйлийн мэдээллийг өөртөө агуулсан. Тэр номыг уншаад уйлж байсан бол инээдэг, уйтгарлаж байсан бол хөгждөг. Нэг тийм л номтой болмоор байна. Хавтас нь ямар ч байсан яах вэ... урагдаж ноорсон байсандаа ч яахав. Би засаад уранхай бол нааж, хуудас дутуу бол нөхөж чадна. Гол нь тэр ном миний номын шүүгээнд үргэлж байж, надад уншигдах бүртээ баярлаж, дараагийнхаа хуудас бүрийг надад өөрөө нээж өгдөг л бол болно. /2009/08/09/

Жинхэнэ хэн нэгэнд зориулсан бичлэг маань байна. /2009.9/

Яагаад чи ийм их зантай юм

Ямар болоод ийм хэгжүүн юм

Юунд найдаад ийм итгэлтэй байгаан

Юутай болоод ийм онгироо байгаан

Үнэ цэнэ чинь яг юу юм

Үг чинь яагаад ийм зэвүүн юм

Тоглоом чинь яагаад хатуу байдгийн

Тоодог зүйл чинь тэгээд юу юм

Юу чамд таалагддаг юм?

Юутай хүнтэй дугардаг юм?

Аль эрт хаанаас ч билээ уншиж байгаад таалагдсан болохоор нь татаж аваад хадгалчихсан байсан юм. Өмнөх блог маань устчихсан, ямар ч үлдэх юм байхгүй болсон болохоор жаахан тиймхэн юмаа. хэхэ. Гэхдээ болно доо болно...

Жирийн найз зочин болон гэрт ирдэг бол

Жинхэнэ найз хөргөгчийг чинь онгойлгон өөрөө хоолоо олж иднэ

Жирийн найз ээж аавын чинь нэрийг мэдэхгүй

Жинхэнэ найз тэдний утасны дугаарыг ч мэднэ.

Жирийн найз гэрт чинь уригдахдаа винотой ирнэ

Жинхэнэ найз нь урд нь ирээд хоол хийхэд тусална

Жирийн найз унтсан хойно нь залгахад уурлана

Жинхэнэ найз яагаад утасдаагүй удсан юм бэ хэмээн асууна

Жирийн найз амьдралын асуудлыг чинь сонсох гэж хичээнэ

Жинхэнэ найз асуудалд чинь туслахыг эрмэлзэнэ.

Жирийн найз маргах төдийд л харилцаагаа тасална

Жинхэнэ найз гар зөрүүлсний дараа ч утсаар ярина

Жирийн найз асуудал тохиолдох үед чамайг хажууд байх ёстой гэж бодно.

Жинхэнэ найз чамд асуудал тохиолдох бүрт чамтай хамт байх ёстой гэж итгэнэ...

Тэр цэцгийн дэлгүүр орж эргэн тойрон хүрээлэх цэцэгсийг ажсанаа өмнөө байсан ягаахан сарнайг нүдээ анин гунигтайгаар үнэрлэж үзэв. Тэгээд ихэд таалагдсан бололтой худалдаж аваад, гэр лүүгээ явах замдаа яах гэж цэцэг авснаа гайхан өөрийгөө шоолон инээнэ. Үнэндээ түүнд уйлмаар, хашгирмаар санагдаж байлаа. Хорвоо түүнээс нүүр буруулчихсан юм шиг болж, тэр цор ганцаархнаа хаана ч юм төөрч яваа юм шиг байв. Хайртай залуугаас нь өдөр бүр ирдэг тэр л ягаахан сарнай ирэлгүй тун удсан байлаа. Дасал болсон болохоор хэрэндээ л өөрийгөө хуурч, тайтгаруулах гэж өөртөө сарнай авсан нь тэр байв.

Гэрийнхээ ойролцоо ирээд түүнтэйгээ хамт суудаг байсан саравч харагдсанд уртаар санаа алдаад очиж суумаар болов. Тэр л модон саравчийг зүглэн алхах үед салхи ширүүсч, өнөөх сарнай нь газар унах нь тэр. Газар унасан даруйдаа л дэлбээ нь нэг нэгээр салхинд хийсэн байлаа. Тэрээр өнчин тэр сарнайг газраас авах гэснээ болиод, саравчинд суухаа ч больж гэр лүүгээ орон амрахаар шийдэв. Түүнд өнгөрснөөрөө амьдрах нь нэгэнт утгагүй санагджээ. Хайр өмнө нь түүнд өдөр бүр сарнайг дагуулан ирдэг байсан. Харин энэ л мөчид сарнай хайрыг нь дагуулан яваад одчихжээ...